De sound van Way Beneath

Wat Way Beneath uitzonderlijk maakt, is dat het nooit per se hun streven was om metal te maken. Dit ontstond pas tijdens het jammen. ‘Als we een akkoordenschema speelden wat best saai was, gingen we gewoon het een en ander uitproberen. Ik ging wat cools erover heen zingen en de andere gingen soleren. Dit waren momenten waar we echt opgingen in de muziek’, aldus Jelle. Alleen met z’n vieren kunnen ze dit punt van harmonie bereiken. Serge kan dit benadrukken. ‘Ik heb best aardig wat optredens gespeeld waar ik bijvoorbeeld niet echt zweet. Maar door de stijl en de nummers die we spelen zit je er gewoon echt in. Je hoeft niet per se keihard op de drums te slaan, maar je gaat er vanzelf in op.’

Inmiddels heeft Way Beneath zeven originele nummers geschreven. Emile en Jeroen schrijven in eerste instantie de nummers, uiteindelijk groeit het nummer in de jamsessies door middel van improviseren. Het begint altijd met een riff of een idee, de tekst is secundair. De leden kunnen elkaar goed aansturen en geven elkaar feedback. Hun eerste nummer ontstond vrijwel spontaan tijdens een repetitie. Na afloop bleef een riff door Emile’s hoofd spoken. Hij wilde direct terug de oefenruimte in. ‘Ik zei: we moeten nú gaan repeteren.’ Emile speelde een snelle riff waarbij de rest aansloot. De bandleden moeten lachen als ze hieraan terugdenken. Uit deze repetitie ontstond hun eerste nummer: Robot suicide. Jeroen omschrijft hun geluid als Thrash, Doom en New wave of British Heavy Metal (NWOBHM) met Prog-invloeden. Een handvol aan invloeden dus. ‘We doen nooit per se iets na, maar inspiratie is er altijd. We hebben geen sterke kaders waar onze muziek in moet passen. De stijl is wat ontstaat wanneer wij met z’n vieren spelen’, aldus Jeroen.

Passie

Dat de bandleden tegenwoordig zo goed op elkaar zijn ingespeeld, is niet vanzelfsprekend. Geen van hen begon op het instrument dat hij nu bespeelt: Emile speelde piano, Jeroen accordeon en zowel Jelle als Serge speelde voorheen de gitaar. De intrinsieke motivatie en gedeelde passie brachten hen samen. Serge wilde sinds zijn 18^e zelfs nooit meer het podium op, maar sinds drie jaar tijd en het vormen van Way Beneath staat hij weer met plezier voor publiek. Tijdens het optreden in ACU Utrecht op 2 juni was de onderlinge chemie duidelijk zichtbaar. De bandleden zoeken voortdurend oogcontact en reageren moeiteloos op elkaars spel. Wanneer Jeroens versterker precies tijdens zijn solo uitvalt, blijft de rest van de band onverstoord doorspelen. Ze houden de melodie tot stand terwijl Jeroen de versterker weer aan de praat krijgt. Zodra het geluid terug is, zet hij zijn solo zonder aarzeling voort. ‘Stoppen is geen optie,’ zegt Jeroen later.

Droom

De toekomst voor Way Beneath hoeft niet groots of commercieel te zijn. Terwijl de bandleden over hun plannen praten, overheerst vooral het plezier dat ze samen beleven aan het maken van muziek. ‘Zelfs Serge vindt het weer leuk,’ zegt Jeroen terwijl hij glimlachend naar Serge kijkt. De band hoopt in de toekomst vaker te spelen, zolang het maar leuk blijft. Volgens Jeroen is juist de betrokkenheid van de metalcommunity een belangrijke motivatie. ‘Mensen luisteren niet omdat het populair is of om erbij te horen, maar omdat ze écht van de muziek houden.’ Daarom kiest de band er bewust voor om weinig tijd te steken in sociale media. Het belangrijkste doel is een eigen album opnemen. Niet om door te breken, maar om iets blijvends achter te laten. Zo kunnen ze hun muziek later altijd terugluisteren en blijft die ook voor hun familie bewaard.